Tienermoeder

Ofélia denkt dat ik het niet gezien heb en legt de tuinhandschoen op de stapel ‘gevonden voorwerpen’. Charles, haar zoon, springt als een dolle om haar heen en geeft haar nog net geen high five. Het is een mooie aanwinst voor hun berg met smokkelwaar. Met zo’n 70 kilometer per uur (grove schatting) stuiven ze tussen de kurkeiken weg. Ik zet m’n koptelefoon af, hijs mezelf uit de ligstoel en sjok naar de stapel. Ik steel de handschoen terug en pak meteen een schepje, drie sokken en een theedoek mee. Als je hier iets kwijt bent, moet je op deze plek beginnen met zoeken. De kans is helaas groot dat het niet meer heel is.

Een klein jaar geleden werd Ofélia in Castro Verde (Portugal), vlak bij ons, verwaarloosd op straat gevonden. Ze kwam in het asiel terecht waar ze haar nestje kreeg. We zagen de puppy’s daar. Zij stond er moe, uitgemergeld en bedeesd naast, als een oud moedertje. We besloten haar (“kan ze haar laatste jaren in rust bij ons slijten”) en één van haar pups te adopteren.

Ze bleek een tienermoeder te zijn. Op het moment dat ze bij ons kwam, was ze nog geen anderhalf jaar oud (opnieuw een grove schatting, nu van de dierenarts). Inmiddels is Ofélia getransformeerd in een brutale spierbundel. Precies zoals een Bretonse spaniël hoort te zijn. De hele dag rent ze op de heuvel rond met de gevlekte Charles in haar kielzog. Die is nu groter dan zij en gaat steeds meer op een Duitse staander lijken. Om de zoveel minuten rennen ze naar binnen om ons te begroeten en dan stuiven ze meteen weer weg. Dat is alsof je op een perron staat en opeens van heel dichtbij de Thalys voorbij voelt razen. 

Zij aan zij razen ze weer langs. Ik vraag me soms af of het gezond is hoe hecht die twee zijn. Ze zien er wel dolgelukkig uit zo. Als wereldvreemde bandieten totaal zorgeloos door de wereld rauzen en af en toe wat achteroverdrukken. En aan het eind van de dag na een goede maaltijd half over elkaar heen in slaap vallen. Ze zijn zó lief en grappig! Iets verderop zie ik iets blinken, nét achter hun verzamelplaats. Wat is het? NEE! Het is m’n koptelefoon. Aangevreten. 

You Might Also Like